Światowy Dzień Osteoporozy 0

20. października

Światowym Dniem Osteoporozy



Według danych Światowej Organizacji Zdrowia osteoporoza jest coraz powszechniejszym problemem zdrowotnym, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę tendencję do starzenia się społeczeństwa.


















Światowa Organizacja Zdrowia definiuje osteoporozę jako uogólnioną chorobę metaboliczną kości, charakteryzującą się niską masą kostną, upośledzoną mikroarchitekturą tkanki kostnej, a w konsekwencji zwiększoną jej łamliwością i podatnością na złamania.


W Polsce osteoporozą dotkniętych jest od 20 do 30 % osób spośród tych, które ukończyły 50 rok życia. Choroba ta w 80% przypadków występuje jako choroba pierwotna.

Wyróżnia się dwie główne postacie osteoporozy. Pierwsza, tak zwana idiopatyczna, czyli niewiadomego pochodzenia, dotykająca głównie ludzi młodych oraz druga zwana inwolucyjną, która dotyczy głównie osób w wieku podeszłym oraz kobiety w okresie po menopauzie.

Ubytek tkanki kostnej wraz z wiekiem u ludzi dorosłych do pewnego stopnia jest zjawiskiem fizjologicznym, ponieważ po osiągnięciu (ok. 30. roku życia) tzw. szczytowej masy kostnej procesy utraty kości (resorpcji) zaczynają przeważać nad procesami odbudowywania tkanki kostnej (syntezy). Jednak około 50 roku życia rozpoczyna się, zwłaszcza u kobiet z powodu istotnych zmian hormonalnych, faza przyspieszonej utraty masy kostnej.

Osteoporoza początkowo przebiega na ogół bezobjawowo. W dalszej fazie choroby pojawiają się bóle, które mają charakter przewlekły, są bardzo uciążliwe i trudne do uśmierzenia. Dotyczą najczęściej pleców, zwykle w okolicy kręgosłupa, często na odcinku piersiowym i między łopatkami. Niestety, bóle te rzadko kojarzone są z osteoporozą. Zdecydowanie częściej dolegliwości te uznawane są za wynik zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa, wypadającego dysku, czy po prostu przeciążenia i przemęczenia.

W późnym okresie choroby najbardziej dramatycznymi objawami są złamania kości, w tym niebezpieczne złamania szyjki kości udowej. Złamaniu ulegają często kręgi (tzw. złamania kompresyjne – „zgniecenie” kręgu) oraz kości przedramienia w okolicy nadgarstka.
Do złamań dochodzi bez urazu lub przy małych urazach, które dla zdrowej kości nie stanowią żadnego zagrożenia. U chorego na osteoporozę przy upadku na równej drodze podparcie się ręką spowodować może złamanie kości nadgarstka. Złamania mają miejsce przy zaawansowanym procesie chorobowym.

Wśród czynników ryzyka wystąpienia osteoporozy, których nie da się wyeliminować musimy wymienić:

- uwarunkowania genetyczne

- uwarunkowania geograficzne (choroba częściej występuje w Europie i na Dalekim Wschodzie;

- jasna cera;

- drobna budowa kostno – szkieletowa;

- osoby szczupłe, mające mniej tkanki tłuszczowej;

- starzenie się (wiek powyżej 40 lat);

- usunięcie jajników u kobiet;

- wczesne ustanie miesiączkowania;

- alergia na mleko i przetwory;

- szczególnie narażone są kobiety które nie rodziły;

Czynniki ryzyka , które zależne są od stylu życia:

- siedzący tryb życia, mało ruchu;

- palenie papierosów – przyspiesza utratę kości;

- picie kawy - osoby przyjmujące znaczne ilości kofeiny mają słabszą gęstość kości;

- osoby nadużywające alkoholu (alkohol upośledza metabolizm witaminy D);

- nieprawidłowe odżywianie;

- małe spożycie mleka prowadzi do osłabienia kości;

- nadmierne spożycie białka, szczególnie z mięsa prowadzi do obniżenia poziomu wapnia we krwi i wypłukuje wapń z kości;

- dieta z dużym ograniczeniem tłuszczu;

- zbyt wysoki poziom witaminy A we krwi wzmaga ryzyko wystąpienia osteoporozy;

- niedobór witaminy K hamuje metabolizm kości;

- niedobór witaminy D. Nietolerancja laktozy/ cukru mlecznego/ obniża wchłanianie witaminy D z przewodu pokarmowego;

- nadmiar fosforu pogarsza wchłanianie wapnia;

- niektóre leki z grupy sterydów, leki przeciwdrgawkowe i przeciwkrzepliwe wpływają niekorzystnie na budowę kości;

 


Diagnostyka

Osteoporozę rozpoznaje się za pomocą technik ilościowego pomiaru parametru oznaczanego skrótem BMD (ang. bone mineral density, tzn. gęstość mineralna kości albo gęstość minerału kostnego). Służy do tego tzw. densytometria DEXA (dwufotonowa absorpcjomeria rentgenowska), która umożliwia pomiar gęstości kości w kręgosłupie i w kości udowej.


Za pomocą tej techniki bada się także nadgarstek lub kość piętową. Ponadto pomocnymi w diagnozowaniu osteoporozy są różnego rodzaju testy biochemiczne i badania obrazowe (prześwietlenia). Testy biochemiczne dotyczą głównie badań moczu i krwi, a dokładniej zawartości konkretnych pierwiastków.

 


 

Pamiętaj!

O stan kości należy dbać już od lat najwcześniejszych.

Od tego, jak zostaną ukształtowane w dzieciństwie i młodości, zależy ich przyszły los, jednak modyfikacja stylu życia, zmianę diety czy kontrolna wizyta u lekarza – to działania profilaktyczne, na których rozpoczęcie każdy czas jest dobry.

Jak walczyć z osteoporozą?

Podstawową zasadą terapii powinno być leczenie przyczynowe oraz zapobieganie osteoporozie.

Działania profilaktyczne to:

- odpowiednio zbilansowana i urozmaicona dieta;
- aktywność fizyczna;
- walka z nałogami (tytoń, alkohol);
- korekcja zaburzeń hormonalnych u kobiet.

Składniki aktywne wspomagające utrzymanie właściwej struktury kości:

  • Wapń – wpływa na utrzymanie właściwej struktury kości i zębów. 99% wapnia znajduje się głównie w kościach, zębach i paznokciach w postaci trudno rozpuszczalnych hydroksyapatytów, fosforanów i węglanów wapnia. Pozostała reszta wapnia 1% rozmieszczona jest w tkankach i płynach ustrojowych. Wchłanianie wapnia z przewodu pokarmowego kształtuje się na poziomie 25-35%. Deficyt wapnia w diecie powoduje uwolnienie rezerw szkieletowych, demineralizację, zwiększoną resorpcję i w konsekwencji zmiany architektury tkanki kostnej. Na wzrost wchłaniania wapnia wpływają: witamina D, laktoza, L-lizyna.
    Zalecane dzienne spożycie: 800 mg/dzień.
  • Magnez – odgrywa znaczącą rolę w utrzymaniu właściwej struktury kości i zębów. W organizmie dorosłego człowieka znajduje się od 20-28 g magnezu, z czego 55-60% znajduje się w kościach, ok. 40-45% rozmieszczone jest w mięśniach i tkankach miękkich, zaś 1% w płynach pozakomórkowych. Ok. 30-40% tego pierwiastka zostaje wchłonięte z diety. Obecność białka zwierzęcego, laktozy, kwasów tłuszczowych nienasyconych, witaminy B6, witaminy D, selenu poprawia wchłanianie magnezu.
    Zalecane dzienne spożycie: 375 mg/dzień.
  • Witamina D – wspomaga absorpcję wapnia i fosforu, wpływa na właściwy stan kości i zębów. Należy do witamin tłuszczo - rozpuszczalnych. Niedobory witaminy D są wynikiem zmniejszonej syntezy skórnej lub upośledzonego wchłaniania z przewodu pokarmowego oraz zaburzeń w krążeniu jelitowo-wątrobowym, co doprowadza do jej nadmiernego wydalania z organizmu.
    Zalecane dzienne spożycie: 5 μg/dzień.
  • Cynk- przyczynia się do utrzymania właściwej struktury kości. Przeciętne wchłanianie cynku z diety wynosi od 10-40%. Wchłanianie cynku zwiększają:
    białko zwierzęce, niektóre aminokwasy, kwas cytrynowy.
    Cynk jest magazynowany w organizmie w niewielkich ilościach, dlatego należy regularnie uzupełniać jego zapasy.
    Zalecane dzienne spożycie: 10 mg/dzień.
  • L-lizyna – aminokwas odgrywający istotną rolę przy tworzeniu kolagenu - białka strukturalnego tkanki łącznej, występującego m.in. w ścięgnach, kościach, chrząstce, naczyniach krwionośnych. Wspomaga wchłanianie wapnia.
  • Witamina C – wpływa na syntezę kolagenu, uzupełnia działanie L-lizyny.
    Zalecane dzienne spożycie na witaminę C– 80 mg/dzień.
  • Mleczko pszczele – zawiera witaminy z grupy B, składniki mineralne, enzymy, 18 różnych aminokwasów. Korzystnie wpływa na stan kości.



Produkty zawierające powyższe składniki aktywne:

 


Komentarze do wpisu (0)

Powyższy tekst reprezentuje wyłącznie nasze opinie. Twoje doświadczenia mogą być odmienne.

 

do góry
Pokaż pełną wersję strony
Sklep internetowy Shoper.pl